ANNEYE DAİR

0
274

ANNEYE DAİR.

Der ki Nazım Hikmet;

“Kimi der ki kadın

Uzun kış gecelerinde yatmak içindir.

Kimi der ki kadın

Yeşil bir harman yerinde

Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.

Kimi der ki ayalimdir,

Boynumda taşıdığım vebalimdir.

Kimi der ki hamur yoğuran.

Kimi der ki çocuk doğuran.

Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.

O benim kollarım, bacaklarım, başımdır.

Yavrum, annem, karım, kız kardeşim,

Hayat arkadaşımdır.”

 

“Bir kadını ortadan ikiye böl…

Yarısı annedir,

Yarısı çocuk,

Yarısı sevgili,

Yarısı aşk…”  der Cemal Süreyya.

Evet, kadın aynı anda birçok kişidir. En önemli tarafıysa “anne”dir.

Annedir; evladı için her şeyden vazgeçebilen, vazgeçen.

Annedir; ciğerparesi için hayatını hiçe sayan.

Annedir; yavrusunu koruyup kollayan, sarıp sarmalayan.

Annedir; evladının ilacı, tesellisi olan.

Annedir; evladı için korkan, endişelenen, diken üstünde duran.

Annedir; evladı için en dayanılmaz acılara bile katlanan.

Annedir; evladı ne hata yaparsa yapsın affeden, bağrına basan.

Anne sadece bir kişi değildir, yeri gelir babadır, yeri gelir arkadaştır aynı zamanda.

Anne üzerine bir çok yazılar yazılmış, şiirler söylenmiş, şarkılar bestelenmiş ama hiç biri anneyi yeteri kadar anlatamaz, çünkü anne tarife sığmaz.

Peki  böylesine önemli birine ne hediye alırsınız? Ev, araba, takı, kıyafet vb. Hayır hayır, ben olsam bunları almam, bunlarla iki gün mutlu olurlar ama sonrası malum. Daha anlamlı ve unutamayacağı bir hediye olmalı.

Hiç unutmam küçükken anneler gününde kardeşlerle bahçeye gidip çiçek toplamıştık annem için, çünkü bir şey alacak yaşta değiliz, çiçekle onu mutlu edeceğimizi düşünmüştük ama yanılmışız. Anneme çiçekleri uzatıp gününü kutlarken annem çiçekleri alıp attı, sonra da bir güzel fırçaladı. Sonra da hayatım boyunca unutmadığım şu sözleri söyledi; “Sizden hediye falan beklemiyorum, beni kızdırmayın, üzmeyin yeter.” Demek ki hediye almak önemli değilmiş her zaman, hediye olmadan da mutlu olabilirmiş insan, üzmeyerek, kırmayarak; böyle düşündüm küçük aklımla o zamanlar. Şimdilerde annem bekler ama ben o günden sonra bırakın hediye almayı anneler gününde anneme “günün kutlu olsun vs “ tarzında hiçbir şey söylemedim. ANNEYE DAİR.

Aslında aklımda çok güzel bir fikir var ama imkan yok. Fırsatını bulduğum ilk anda anne ve babamı hacca veya umreye göndermek… Onların da hayalini kurduğu bir şeydi bu. Ömrümde ilk defa bir hediye alacam onlara ama onlara bir ömür yetecek bu.

Eğer varsa böyle bir imkanınız bence siz de annenize bir umre veya hac hediye edebilirsiniz. Bizim için yapıklarının, katlandıklarının karşılığı olamaz belki ama çok mutlu olacakları ve ömür boyu unutamayacakları bir an yaşatmış olacaksınız. Onlar bunu hak ediyor çünkü.